บทที่ 15 บทที่ 15 มื้อเช้าที่แสนอึดอัด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องพักคนรับใช้ แต่กลับไม่สามารถปลุกความสดใสให้กับผู้อาศัยได้เลยแม้แต่น้อย

ไวเปอร์ยืนจ้องเงาตัวเองในกระจกเงาบานเล็กด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใต้ตากลมโตดำคล้ำราวกับหมีแพนด้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยิ่งเมื่อสายตาเลื่อนไปโฟกัสที่ริมฝีปากซึ่งยังคงบวมเจ่อเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ